دانشگاه علوم پزشکی ایران
Iran University of Medical Sciences

پیام تبریک

 | تاریخ ارسال: ۱۳۹۶/۲/۵ | 

 

عید مبعث بر همگان تبریک و تهنیت باد

خواند زبان دلم ثنای محمد(ص)

ماند خرد خیره در لقای محمد(ص)

دیده دل، جام جم به هیچ شمارد

سرمه کند گر زخاک پای محمد(ص)

 

 

روابط عمومی دانشگاه علوم پزشکی ایران: ماجرای بعثت حضرت پیامبر، با نقل های متفاوتی روایت شده است. چه سخنی رساتر و شیرین تر از بیان امام هادی علیه السلام که می فرماید: «هنگامی که محمد صلی الله علیه و آله ترک تجارت شام گفت و آنچه خدا از آن راه به وی بخشیده بودبه مستمندان بخشید، هر روز به کوه حراء می رفت و از فراز آن به آثار رحمت پروردگار می نگریست، و شگفتی های رحمت و بدایع حکمت الهی را مورد مطالعه قرار می داد.

به اطراف آسمان ها نظر می دوخت، و کرانه های زمینو دریاها و دره ها و دشت ها و بیابان ها را از نظر می گذرانید، و از مشاهده آن همه آثار قدرت و رحمت الهی، درس عبرت می آموخت.

ازآنچه می دید، به یاد عظمت خدای آفریننده می افتاد. آن گاه با روشن بینی خاصی به عبادت خداوند اشتغال می وزید. چون به سن چهل سالگی رسید خداوند نظر به قلبوی نمود، دل او را بهترین و روشنترین و نرمترین دلها یافت.

در آن لحظه خداوند فرمان داد درهای آسمان ها گشوده گردد. محمد صلی الله علیه و آله از آنجا به آسمان ها می نگریست، سپس خدا به فرشتگان امر کرد فرود آیند، و آنها نیز فرود آمدند، و محمد صلی الله علیه و آله آنها را می دید. خداوند رحمت و توجه مخصوص خود را از اعماق آسمان ها به سر محمد صلی الله علیه و آله و چهره او معطوف داشت.

در آن لحظه محمد صلی الله علیه و آله به جبرئیل که در هاله ای از نور قرار داشت نظر دوخت. جبرئیل به سوی او آمد و بازوی او را گرفت و سخت تکان داد و گفت: ای محمد! بخوان. گفت چه بخوانم؟

جبرئیل گفت: «نام خدایت را بخوان که جهان و جهانیان را آفرید. خدائی که انسان را از ماده پست (نطفه) آفرید. بخوان که خدایت بزرگ است. خدائی که با قلم دانش آموخت و به انسان چیزهائی یاد داد که نمی دانست»

درباره تاریخ بعثت رسول خدا (ص) در روایات و احادیث شیعه و اهل سنت اختلاف است و مشهور میان علماء ودانشمندان شیعه آن است که بعثت آنحضرت در بیست وهفتم رجب سال چهلم عام الفیل بوده، چنانچه مشهور میان علماء و محدثین اهل سنت آن است که این ماجرا در ماه مبارک رمضان آن سال انجام شده که در شب و روز آن نیزاختلاف دارند، که برخی هفده رمضان و برخی هیجدهم و جمعی نیز تاریخ آنرا بیست و چهارم آن ماه دانسته اند.

جهان در آستانه بعثت حضرت رسول اکرم صلّی الله علیه و آله در انحطاط و بحران شگفت انگیزی قرار داشت. جهالت، غارتگری، ظلم و ستم، تضییع حقوق ضعیفان و محرومان، فساد و بی بند و باری، تبعیض و ناعدالتی، نگرانی و دلهره، دوری از اخلاق و انسانیت، تمام جوامع بشری را در آن روزگار فرا گرفته بود.

در این میان منطقه جزیره العرب و به ویژه شهر مکه از منظر فرهنگی، سیاسی، اقتصادی و اجتماعی، پایین ترین و بدترین وضع را تحمل می کرد. خضوع اعراب جاهل در مقابل چوبهای خشکی که به صورت بت درست شده بود و اهالی مکه در مقابل آن اجسام بی جان قربانیها کرده و استمداد می طلبیدند، هر انسان فهمیده و عاقلی را به تعجب و تأسف وا می داشت. زنان نه تنها از حقوق اساسی خود محروم بودند، بلکه همانند کالای بی جان خرید و فروش می شدند و... .

در بحار الانوار از زبان حضرت علی علیه السلام می خوانیم «وَلَمْ یَجْمَعْ بَیْتٌ وَاحِدٌ یَوْمَئِذٍ فِی الْاِسْلاَمِ غَیْرَ رَسُولِ اللّه وَخَدِیجَةَ وَاَنَا ثَالِثُهُمَا اَرَی نُورَ الْوَحْیِ وَالرِّسَالَةِ وَ اَشُمُّ رِیحَ النَّبُوَّةِ وَلَقَدْ سَمِعْتُ رَنَّةَ الشَّیْطَانِ حِیْنَ نَزلَ الْوَحْیُ عَلَیْهِ صلی الله علیه و آله فَقُلْتُ یَا رَسُولَ اللَّهِ مَا هَذِهِ الرَّنَّةُ فَقَالَ هَذَا الشَّیْطَانُ قَدْ اَیِسَ مِنْ عِبَادَتِهِ اِنَّکَ تَسْمَعُ مَا اَسْمَعُ وَتَرَی مَا اَرَی اِلاَّ اَنَّکَ لَسْتَ بِنَبِیٍّ وَلَکِنَّکَ لَوَزِیرٌ وَاِنَّکَ لَعَلَی خَیْرٍ؛ [در آن روزها] در هیچ خانه ای، اسلام راه نیافت، جز خانه رسول خدا (ص) و خدیجه. و من سوّمین آنان بودم، من نور وحی و رسالت را می دیدم و بوی نبّوت را استشمام می کردم. هنگامی که وحی بر پیامبر فرود آمد، ناله شیطان را شنیدم. گفتم: ای رسول خدا! این ناله کیست؟ گفت: شیطان است که از پرستش خویش مأیوس شد و فرمود: علی! تو آنچه را من می شنوم، می شنوی و آنچه را که من می بینم، می بینی؛ جز اینکه تو پیامبر نیستی؛ بلکه وزیر من هستی و به راه خیر می روی.» (بحار الانوار، محمّد باقر مجلسی، بیروت، مؤسسه الوفا، ج 18،

غایت بعثت همان است که خدای تبارک و تعالی در سوره جمعه فرموده است: «هو الذی بعث فی الامیین رسولاً منهم یتلوا علیهم آیاته و یزکیهم و یعلمهم الکتاب و الحکمه و ان کانوا من قبل لفی ضلالٍ مبین» غایت بعثت اینهایی است که در این آیه شریفه ذکر می فرماید. می فرماید که: «خدای تبارک و تعالی آن خدایی است که مبعوث کرده است در بین شما از خود شما یک رسولی، یک فرستاده ای و این فرستاده این چند امر را از طرف خدا باید انجام بدهد «یتلوا علیهم آیاته» آیات خدا را بر مردم قرائت کند. قرآن آیات الهی است و انگیزه بعثت، آوردن این کتاب بزرگ است و تلاوت کردن این کتاب بزرگ و آیه عظیم الهی است.گرچه همه عالم آیات حق تعالی هستند لکن قرآن کریم فشرده از تمام خلقت و تمام چیزهایی که در بعثت باید انجام بگیرد، قرآن کریم یک سفره ای است که خدای تبارک و تعالی به وسیله پیغمبر اکرم در بین بشر گسترده است که تمام بشر از آن هر یک به مقدار استعداد خودش استفاده کند.



دفعات مشاهده: 104 بار   |   دفعات چاپ: 8 بار   |   دفعات ارسال به دیگران: 0 بار   |   0 نظر

پیام تسلیت

 | تاریخ ارسال: ۱۳۹۶/۲/۳ | 
 

دفعات مشاهده: 94 بار   |   دفعات چاپ: 8 بار   |   دفعات ارسال به دیگران: 0 بار   |   0 نظر

-

 | تاریخ ارسال: ۱۳۹۶/۱/۲۳ | 

ساقه های نیلوفری از پایه های عرش بالا رفته و سریر ولایت را به عطر وجودی خود آراسته اند، تا او بیاید و بر تکیه گاه پوشیده از رازقی آن تکیه زند. درون کعبه چه غوغایی است امروز! ملائک، بال در بالْ گستره آسمان ها را پوشانیده اند و جبرائیل و میکائیل و اسرافیل حلقه خانه کعبه شدند تا پر به نور وجود او بسایند! طنین نام او هلهله شادی ملائک است. جام های افلاکیِ عاشقان به سوی او می آیند و گیسوان سیاه شبْ به یُمن وجود او گل خنده های نقره ای را در میان آبشار آسمانی اش تقسیم می کند؛ چرا که امشب علی علیه السلام می آید!...

نسب علی علیه السلام

نسب که به معنای اصل و نژاد است، از عوامل موثر در ساختار وجودی انسان و تشکیل دهنده شخصیت اوست. طبق گفته قرآن و روایات و ائمه معصومین و نیز علم روان شناسی، فردْ بسیاری از صفات و روحیات خود را از طریق وراثت به ارث می برد. حضرت علی علیه السلام به داشتن این ویژگی ممتاز بوده که اجداد طاهرش همگی از نظر فضیلت و بزرگ واری معروف و مشهور بودند. پدر و مادر حضرت علی علیه السلام هر دو از خاندان هاشم بوده اند و این خانواده، در فضایل اخلاقی و صفات والای انسانی، در میان عرب و قریش، زبان زد همگان بود و شجاعت و تیزهوشی و زیرکی، از امتیازات آن ها به شمار می رفت و همه این فضایل، در حد اعلای خود به علی بن ابی طالب به ارث رسید.

پدر علی علیه السلام

یکی از شخصیت های نقش آفرین صدر اسلام، حضرت ابوطالب پدر حضرت علی علیه السلام و عموی بزرگ وار پیامبر خدا علیه السلام است. او یکی از دَه فرزند عبدالمطلبْ و خود از بزرگان مکه و رئیس قبیله بنی هاشم، و سراسر وجودش، سرشار از بخشش، مهربانی و فداکاری در راه آیین توحیدی بود. ابوطالب بعد از وفات عبدالمطلب، سرپرستی پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله را به عهده گرفت و بعد از این که پیامبر به مقام رسالت رسید، در راه هدف مقدس ایشان که همان گسترش آیین یکتاپرستی بود، با تمام وجود جانبازی و فداکاری کرد تا آن جا که گفت: «تا جان در بدن دارم، از محمد دفاع می کنم». او سرانجام در سال دهم بعثت در 64 سالگی دیده از جهان فروبست. حضرت علی علیه السلام مراحل آغازین کودکی را در دامان تربیت چنین پدری بزرگ وار رشد یافت.

مادر علی علیه السلام

مادر گرامی حضرت علی علیه السلام ، فاطمه دختر اسد از فرزندان هاشم است. وی از نخستین زنانی بود که به پیامبر ایمان آورد و در دوران کودکی پیامبر، مدتی سرپرستی او را به عهده داشت. از این رو، پیامبر اکرمْ ضمن تکریم وی، با تعبیر مادر از او یاد می کرد و حتی هنگام رحلت فاطمه بنت اسد، پیامبر اکرم بسیار متأثر شده و پیراهن خود را بر او پوشانده و بر او نماز خواند و فرمود: «خداوند است که زنده می کند و می میراند. ای خدا، به حق من و همه انبیای پیش از من، مادرم فاطمه بنت اسد را ببخشای و دلیل و برهانش را بر او تلقین کن و جایگاهش را وسعت بده، همانا که تو ارحم الراحمین هستی».

کنیه علی علیه السلام

در فرهنگ عرب، کنیه اسمی غیر از نام اصلی شخص است، که برای مردان با کلمه اَب و اِبنْ، و برای زنان با اُم و بنت می آید و غالبا برای تعظیم و تکریم شخص به کار می رود. حضرت علی علیه السلام هم کنیه های مختلفی داشت؛ از جمله:

ابوتراب که کنایه از هم نشینی آن حضرت با خاک و سجده های طولانی ایشان داشت. در سال دوم هجری، روزی علی علیه السلام روزی زمین خوابیده و مقداری گرد و غبار بر لباسش نشسته بود. در این هنگام، پیامبر اسلام بر بالین ایشان آمد و با خطاب «یا ابوتراب» آن حضرت را بیدار کرد. از آن زمان، آن حضرت به این کنیه مشهور شدند.

ابوریحانتین: این کنیه را هم پیامبر برای ایشان قرار داد و به معنای پدر دو ریحانه بهشت، امام حسن علیه السلام و امام حسین علیه السلام است.

القاب علی علیه السلام

در فرهنگ اعراب، لَقَب اسمی غیر از اسم اصلی شخص و نامی است که کسی به آن شهرت می یابد. لقب بر مدح یا ذَمّ شخص اشاره دارد. القاب حضرت علی علیه السلام فراوان است و همگی دلالت بر مدح حضرت علی علیه السلام می کنند؛ از جمله:

یعسوب الدین و یعسوب المؤمنین: ابن ابی الحدید که از بزرگان اهل سنت است، در این باره می گوید: این دو لقب را پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله در دو نوبت به علی بخشید. یک بار به او لقب یعسوب الدین را داد؛ یعنی مالک و رییس و حاکم دین، و در نوبت دیگر فرمود یعسوبُ المؤمنین؛ یعنی آقا و رئیس مؤمنان.

مرتضی لقب دیگر حضرت علی علیه السلام به این معناست که رفتار و کردار آن حضرت، مورد پسند خدا و رسول خداست.

از دیگر لقب های آن حضرت، می توان به اسداللّه (شیرخدا)، حیدر (شیر بیشه ایمان) و کاشِفُ الکَرْب (بر طرف کننده غم) اشاره کرد.

پیامبر صلی الله علیه و آله مربی


دفعات مشاهده: 53 بار   |   دفعات چاپ: 2 بار   |   دفعات ارسال به دیگران: 0 بار   |   0 نظر

-

 | تاریخ ارسال: ۱۳۹۶/۱/۱۵ | 
 

دفعات مشاهده: 62 بار   |   دفعات چاپ: 6 بار   |   دفعات ارسال به دیگران: 0 بار   |   0 نظر

-

 | تاریخ ارسال: ۱۳۹۵/۱۲/۱۲ | 
شهادت حضرت فاطمه زهرا (س) تسلیت باد روابط عمومی دانشگاه:شهادت بزرگ بانوی اسلام حضرت فاطمه زهرا (س) تسلیت باد. عروج حضرت زهرا(س) کوثر یکتای نبی شیعیان داغدار شهادت حضرت فاطمه زهرا(س) هستند ؛ ایشان که در محبت و وفا الگویی ارزشمند از بانوی مسلمان را ترسیم کرد و با دفاع از حریم ولایت و ترویج آموزه‏های دینی در مسیر اثبات حقانیت دین مبین اسلام گام برداشت و در جهت نیل به این اهداف والا از هیچ کوششی فروگذاری نکرد و بدین ترتیب به سعادت حقیقی دست یافت. واکاوی شخصیت بی همتای حضرت فاطمه(س) به سبب جایگاه ویژه و منزلتی که نزد پروردگار و پیامبر گرامی اسلام(ص) داشته همواره توجه عالمان و دین پژوهان را به خود جلب کرده است. کوثر رسول اکرم(ص) که با اخلاق و سیره پسندیده خویش الگویی شایسته از بانوی مسلمان را برای تمام دوره های متمادی ترسیم و در مقام یک زن با دفاع از جایگاه نبوت و امامت به رسالت خویش عمل کرد. حضرت فاطمه(س) در جایگاه همسر، همواره برای حضرت علی(ع) شریکی وفادار و مهربان بود و نگاهی به زوایای زندگی ایشان نشان می دهد که ایشان در تربیت و پرورش فرزندانشان اهتمام ویژه ای داشت و هیچ گاه مشکلات و مصائب مختلف او را از ایفای این وظیفه بازنداشت. فرزندانی که در مکتب تربیتی مادر فرامین اسلام را با تمام وجود آموختند تا بتوانند در آینده پیام آور حق و حقیقت باشند. مدت کوتاهی پس از وفات پیامبر اسلام(ص)، حضرت زهرا(س) پس از تحمل سختی های بسیار به شهادت رسید و امام علی(ع) بنابر سفارش ایشان پیکر مطهرشان را به صورت پنهانی به خاک سپرد. البته در تاریخ شهادت حضرت فاطمه(س) چند روایت وجود دارد که سوم جمادی الثانی 11 هجری قمری روایتی صحیح تر از تاریخ 13 جمادی الاولی است. پژوهشگر گروه اطلاع رسانی ایرنا به مناسبت سالروز شهادت حضرت فاطمه(س) با حجت الاسلام «محمدباقر نادم» معاون پژوهش و مطالعات راهبردی موسسه روایت سیره شهدا و کارشناس رادیو معارف به گفت و گو پرداخت. معاون پژوهش و مطالعات راهبردی موسسه روایت سیره شهدا، حضرت زهرا(س) را از شخصیت های برجسته جهان اسلام دانست و در ارتباط با جایگاه او گفت: آیه مودّت در وصف ایشان نازل و در آیه تطهیر بر این مطلب که او از هرگونه ناپاکی، منزّه هست، تاکید شده است و بر پایه سوره کوثر، این بانوی بزرگوار منبع و مصداق خیر کثیر به شمار می رود. همچنین او در داستان مباهله با حضور در کنار پیامبر اکرم(ص)، همسر و فرزندانش، اتمام حجت الهی به رهبر مسیحیان نجران و مخالفان شد و از برکت ها و آثار وجودی آن حضرت همین بس که، بیش از هزار سال می گذرد و میلیون ها انسان در هر شبانه روز با استمداد از شخصیت معنوی او به پیشگاه خداوند، توسل می جویند. نادم جایگاه حضرت زهرا(س) را نزد پیامبر(ص) بسیار والا ارزیابی کرد و اظهار داشت: رفتار رسول اکرم(ص) با آن بانوی بزرگوار به دور از شیوه های مرسوم و معمول بود و نمی توان برای منزلت و قرب ایشان نزد حضرت محمد(ص)، حد و مرزی تعیین کرد. پیامبر اسلام(ص) عمیق ترین تجلیل ها، احترام ها و احساسات پدرانه را در هر محفل و مجلسی به دخترش تقدیم می کرد. نزدیکی و ارتباط عاطفی و صمیمی میان آنها به خصوص هنگامی که حضرت خدیجه(س) و ابوطالب عموی پیامبر(ص) که هر 2 از حامیان اصلی ایشان به شمار می آمدند از دنیا رفتند بی مانند است صمیمیتی که در گذر زمان نیز به آن عمق بخشیده و حضرت زهرا(س) تنها یاور و مونس پدر شد و این ارتباط عاطفی ابعاد تازه ای به خودگرفت تا جایی که خاتم الانبیا(ص) درباره حضرت صدیقه(س) فرمودند: «فاطمه، حوری(بهشتی ) است که به صورت انسان آفریده شده است. من هرگاه مشتاق بهشت می شوم به نزد فاطمه می روم و بوی بهشت برین را از وی استشمام می کنم.» تعبیرهای دیگری نیز در محتوای احادیث پیامبر(ص) درباره کوثر نبی(س)وجود دارد که از آن جمله می توان به «فاطمه بهشت و جواز بهشت من است؛ کوثر نورافشان؛ زهره فروزان؛ نوردیده و نشاط بخش قلب» اشاره کرد که این توصیف ها بی شک جلوه و ظهور ویژگی ها و کمالاتی در وجود حضرت زهرا(ص) است که زمینه های بروز چنین رفتارها و سخنانی را فراهم ساخته اند. کارشناس رادیو معارف با اشاره به این که قرآن بالاترین سند برای اثبات حقانیت حضرت زهرا(س) است، یادآور شد: برپایه تاویل و تفسیر آیات قرآن، بیش از 50 آیه به شخصیت بانوی آب و آینه می پردازد. در این میان سوره مبارکه انسان به طور ویژه، گذری بر شخصیت، عظمت و فضایل والای حضرت صدیقه کبری(س) دارد و او به عنوان برترین و جامع‌ترین الگوی عالم بشریت در تمام ابعاد زندگی از جمله (سجاده بندگی، جلوه‌گاه وارستگی، عرصه وظایف خانوادگی، حیا، عفاف، حجاب، ایثار، انفاق و ساده زیستی) برای همه عصرها به نسل‌ها معرفی می شود. وی در ارتباط با ولایت پذیری حضرت زهرا(س) بیان داشت: هیچ فردی عمق و ژرفای امامت را نتوانست مانند فاطمه زهرا(س) بشناسد و در راه تبیین امامت و شناسایی آن و دفاع از امام خویش تلاش کند و در این مسیر گام بردارد. او از هر وسیله ای برای دفاع از امامت امامان بر حق، استفاده کرد، گاه با بیان خطبه های شیوا و روشنگرانه، عظمت و فضیلت مقام امامت و شخص امام علی(ع) را آشکار ساخت و زمانی دیگر با منطق و استدلال امامت 12 امام را به اثبات رساند و برکت و مزایای بی شمار آن را برای همگان برشمرد و آنجا که لازم دید، برای دفاع از امام خویش، جان خود را به خطر انداخت تا آنجا که نخستین شهیده راه امامت و دفاع از آن لقب گرفت. در تمام دوران هایی که دنیاطلبان مقام ولایت را هدف دشمنی های خود قرار داده بودند، ایشان به عنوان حامی و مدافع ولایت، آغازگر دفاع از حریم ولایت شد. دفاعیه ها و مبارزه های حضرت زهرا (س) از آن جهت مهم و سرنوشت ساز است که ایشان الگویی برای مبارزه نداشتند و ایشان خود طراح مبارزه با تحریف و ترسیم کننده نقشه دفاع از ولایت بود و همچون سیاستمداری قهرمان در صحنه، ظاهر شد. پس از رحلت نبی اکرم (ص)، امیرالمومنین (ع) سیاست سکوت اعتراض آمیز و در عین حال همراه با همکاری حساب شده با خلفا را بهترین راه نجات امت اسلامی از هلاکت وگمراهی دانست و در این میان حضرت زهرا (س) با ایستادگی در برابر جریان حذف ایشان حقایق را برای حق طلبان روشن کرد. معاون پژوهش و مطالعات راهبردی موسسه روایت سیره شهدا با اشاره به روایت های مختلف در ارتباط با تاریخ شهادت حضرت فاطمه(س) و علت این مساله، اظهار داشت: محمد بن جریر طبری در کتاب «دلایل الامامه» روایت هایی را از امام صادق(ع) نقل می‌کند، مبنی بر این که «حضرت صدیقه طاهره(س) در ماه جمادی الآخر روز سه شنبه، سه روز از ماه گذشته در سال 11 هجری قمری از دنیا رفتند.» این روایت مبنای اتکای بیشتر علمای شیعه از جمله سید بن طاووس در کتاب شریف «اقبال» است. اما در دسته دیگری از روایت ها، این مدت را 75 روز دانسته اند از جمله این روایت ها، روایت شیخ کلینی از امام صادق(ع) است که حضرت می‌فرمایند: «به درستی که توقّف فاطمه(س) در این دنیا، پس از پدرگرامی‌اش 75 روز بود.» به نظر می رسد دلیل اختلاف در این 2 گروه از روایت ها رایج نبودن نقطه‌گذاری بر کلمات در زمان صدور آنها باشد. توجه به شباهت «خمسه و سبعون» با «خمسه تسعون» گواه این مطلب است. در عرف به دهه دوم جمادی الاول، از دهم تا بیستم جمادی الاول، دهه فاطمیه اول و به دهه اول جمادی الثانی از اول تا دهم جمادی الثانی، دهه فاطمیه دوم گفته می شود. اما بیشتر بزرگان و علما، سوم جمادی ثانی مصادف با 95 روز پس از رحلت پیامبر (ص) را معتبرتر می دانند. هر چند علما و بزرگان دینی توصیه به پاسداشت و عزاداری در هر 2 تاریخ داشته اند. کارشناس رادیو معارف، زنان جامعه اسلامی را به عنوان مربیان تربیت صحیح فرزندان دانست که می بایست جایگاه واقعی خود را در جامعه به دست آورند و بدانند که در مسیر پرفراز و نشیب تعالی و پیشرفت بدون الگو هرگز موفق نمی شوند، افزود: بنابراین آنها برای پشت سر نهادن پله های ترقی در زندگی فردی و اجتماعی نیازمند پشتوانه ای قدرتمند و الگویی تمام عیار هستند و این الگو تنها برای جامعه و زنان ایرانی و یک مقطع و دوره خاصی از زمان نیست بلکه برای تمام زنان عالم و در تمام اعصار قابل دسترسی و استفاده محسوب می شود و این الگو در حقیقت حضرت صدیقه(س)، است. نادم در پایان با اشاره به این که زندگی کوثر نبی(س) نمونه بارز مهر و عطوفت در خانواده به شمار می رود که می تواند بستر مناسبی برای تربیت فرزندان صالح فراهم کند، گفت: بنابراین تاثیرپذیری بانوان جامعه از زندگی ایشان برای داشتن زندگی سالم، تحکیم بنیان خانواده، مدیریت درست خانه و خانواده در امور اقتصادی و اجتماعی بسیار موثر خواهد بود و بی تردید شناخت زندگی حضرت فاطمه(س) و عمل به آن جامعه را از بسیاری از ناهنجاری های فرهنگی و اجتماعی به دور نگه می دارد و بهترین خط مشی در زندگی بانوان خواهد بود. به منظور ایجاد امکان زمینه های الگوسازی نیز باید در اجتماع ظرفیت ها و قابلیت هایی وجود داشته باشد تا بتوان این آرمان ها را تحقق بخشید و از طرف دیگر باید با شناخت موانع و مشکلاتی که در این مسیر وجود دارد به سمت سعادت حقیقی گام برداشت. منبع: ایرنا

دفعات مشاهده: 70 بار   |   دفعات چاپ: 4 بار   |   دفعات ارسال به دیگران: 0 بار   |   0 نظر